هبوط

2010-07-26T00:47:00.000+02:00

نمي دونم اسمش رو چي ميشه گذاشت ، ناشكري ؟ چي ؟ نميدونم چرا نميشه گريه كرد ناراجت بود وزودي بهت ايراد نگيرن كه اوووه همه دوست داشتن جاي تو بودن ، اين همه بهت خوش مي گذره ....

نمي دونم چرا خيلي چيزها رو نمي بينن

تنهايي عريان

مي دوني فقط ياد گرفتم بهش فكر نكنم ،

كاش زودتر تموم بشه ، رويا يا خوابي به نام زندگي

2010-07-24T16:09:00.000+02:00

نمي دونم چرا اينجا هميشه از قسمت احساسي زندگيم نوشتم در صورتي كه تنها بخشي از زندگيم بود كه شايد درصد زيادتري در گذشته داشت . اما هر چقدر كه مي گذره ، هر چقدر كه بزرگ تر مي شي ، هر چقدر كه مي بيني مي توني راه بري ، كه خودت پاهات رو زمينه ، حس ديگه اي پيدا مي كني

مثل كودك . واقعا متولد شدم . من بعد از تو متولد شدم

و بعد راه رفتن رو ياد گرفتم ، افتادن زمين و بلند شدن رو ياد گرفتم ، و قدم زدن رو ياد گرفتم و الان واقعا كه به راه گذشته فكر مي كنم مي بينيم بهترين بوده . و واقعا نرسيدن به اون چيزي كه شايد در ذهنم بود كه شيد هيچ هم نبود چقدر بهترين راه رسيدن بود

و مي خوام هراز گاهي اينجا از يافته هام بنويسم

كه شايد بعدا باز هم بهتر نگاه كردن رو ياد بگيرم

...

2010-06-29T00:45:00.001+02:00

كي به جز تو صداي بي صداي اشك هاي من رو مي شنوه ؟

كي به جز تو خبر از صحبت هاي از صبحتا شب من داره؟

كي به جز تو ، خبر ازاين تنهايي بزرگ من داره؟

كي به جز تو ، خبراز بغض هاي من داره ؟ كه بايد به خيلي هاش بي توجه بشم كه بتونم زندگي كنم

كي به جز تو مي تونه تلا ش من رو در گوشه هاي پنهان دلم واسه زنده بودن ببينه ؟

كي به جز تو مي تونه من رو دلداري بده كه يك روز خوب خواهد اومد ؟

چه كسي به جز تو مي دونه كه من اميدم به اون روز خوب كه همه چيزهاي خوب مي يان رو از دست دادم ،

روزهايي گس

كه شادترين هاش مربوط به خبرهاي خوبي از دوستام و آشناهامه

چه كسي جز تو مي دونست چقدر محبت توي زندگيم مهم بود ، چقدر آرماني بود ، چقدر يكتا بود ...

چه كسي جز تو مي دونه كه عشق هيچ چيز نبود

كه عشق هيچ چيز نبود

هيچ چيز نبود

2010-06-20T02:47:00.000+02:00

دستم را بگير

كه چقدر محتاج دستان گرم و پرتوان تو ام

تو كجايي در گستره ي بي مرز اين جهان

تو كجايي؟‌

فرياد زدم ، با اشك و آه

فرياد زدم ، جايي كه برايم تواني نبود

اما نيامدي

شايد آمدي و تنها در خود فرورفتن مرا ديدي و رفتي

اما من نديدمت

و تنها ، جنگيدم

تنها اشك ريختم

تنها تمام مسير سخت اين جاده را پيمودم

تنها با او سخن گفتم ، و كسي نبود كه دستان سردم را بگيرد

چرا نمي آيي ؟ چرا روياهايم هيچ گاه به حقيقت نپيوستند ؟

چرا خواستم تمام شود و نشد ؟

چرا خواستم تمام نشود و شد ؟

چرا نمي آيي چرا نمي روي ،

چرا نمي آيي تا برايم از روزهاي شيرين سخن بگويي

روزهاي پايان سرما ، تنهايي ، روزهاي غم

شايد هرگز نيايي

و شايد او براي هميشه برود

براي هميشه .....

2010-05-13T01:16:00.001+02:00

دوستت دارم يا ندارم مساله اين است

مساله به چندين وجه تقسيم ميشه ، ديگه حالا دارم بعضي حرف ها رو باور مي كنم راجع به عشق

راجع به كشف علمي عشق ، راجع به دريافت مغز از ديده ها و شنيده ها ، راجع به بزرگ كردن فكر آدم ها نسبت به هم ؛ راجع به هورمون ها و عشق

شايد همه چيز درست بود ،

ولي بايد بگم همين احساس هاي هورموني در مورد هيچ كس ديگه اي برام صادق نشده تا الان

شايد همه چيز به زمان ربط داشته باشه ، شايد خيلي شايد هست

ولي شايد هم همه چيز بيشتر احساس داخليه كه بعضي ها بهش اهميت مي دن و بعضي ها نمي دن . مگر من هورموني بيشتر يا كمتر از اين همه آدم تو دنيا دارم ؟ مگه من چه فرقي مي تونم داشته باشم كه پافشاري كنم ؟

تنها مشكل تابو بودن مساله است متاسفانه

چقدر دلم مي خواد بعضي سوالا رو از كساني كه مي گفتن من رو خيلي دوست دارن يا فكر مي كردن خيلي عاشق من هستند بپرسم

بدون اينكه اونها رو اذيت كرده باشم ،

اينكه الان چي فكر مي كنند راجع به من ، راجع به احساسشون

رفته يا مونده يا اون احساس رو به خيلي كه نه نسبت به 5-6 نفر تو زندگيشون داشتن يا نه

يا اينكه آرزوم بود يك باز خيلي راحت با اوني كه دوست ادشتم حرف مي زدم كه فرصت نشد

شايد هيچ وقت پيش نياد ،

و البته به قول يكي از دوستان اگر توپ رو به موقع شوت نكني شايد هيچ وقت فرصتش پيش نياد

فقط اميدوارم به خودم وام دار نباشم

و اميدوارم احساسم از پشت همه بداخلاقي هام مشخص باشه

2010-05-05T23:12:00.000+02:00

امروز فكر مي كردم ، با وجود اين همه روز گذشته ، با وجود اين همه سال كه زندگي كردم ، باز روزهاي خوب در انتظارم خواهد بود . لااقلش اينه كه مي تونه باشه . مثلا ازدواج يا وقتي بچه دار مي شيم .

همه اين ها مي تونه كلي شادي و خوشي رو داشته باشه . پس :

بهترين روزهايمان را هنوز زندگي نكرده ايم

...

2010-04-30T23:40:00.001+02:00

شايد گاهي خيلي از روزهات دست بكشي از نوشتن ، زندگي از يادت بره . ديگه ياد گرفتم ، تا وقتي هستم ، باشم و خودم رو حذف نكنم

وقتي نمي تونم حذف كنم ، پس بايد باشم

شايد ديگه هيچ وقت فرصت نوشتن پيش نياد

شايد هيچ وقت يادم نمونه بعضي چيزها رو كه به اندازه دنيايي برام مهم بودند ، و شايد هيچ قت اين لحظات تكرار نشه تا من بتونم به همين صداقت ، به همين دقت ، به همين خلوص سخن بگم از روزهايي كه درونش هستم

من

توي شايد كمتر از يكسال سيك شدم ، سبك شدني

سبك شدني بي نهايت با ارزش ، براي خودم و با ارزش به اندازه زندگي

و حالاست كه مي تونم كاملا خودم رو با تمام ايراد هام ببينم ، و اين جاست كه توجيه لااقل پيش خودم نمي كنم

و اينجاست مي فهمم كه خيلي راه مونده تا درست شدن

و اينجاست كه مي بينم ، چقدر زندگي غير منتظره است و چقدر اين غيرمنتظره چيزهايي جلوم گذاشته كه بايد مي بلعيدمشون ، با تمام وجود حسشون مي كردم كه بزرگ بشم

به حس عجيب و واقعي انسان رسيدم

انسان با اشتباهات زياد و كم

شايد ربطش به سن بود ، ولي مي تونم صادقانه ديگه خودم رو ديدم

خودم رو به عنوان يك انسان ، كه اشتباه هم داشته ، اشتباه هم كم نداشته

و اينجاست كه حس مي كنم ،

هر روز بيشتر از ديروز

نياز به كمك تو دارم

بزرگ پروردگارم

باز دوباره پنجره ها را بايد باز كرد

بايد باز كرد

تا وقتي نفس جاري است

و بايد نوشت براي كودكان فردا

:)‌

2010-04-04T22:25:00.001+02:00

ت مثل توهم

توهم دوست داشتن

توهم دوست داشته شدن

چقدر دلم مي خواد گريه كنم براي توهم هاي پر از خيال دوست داشتنم

و مثل هميشه تنها در عشق

تنها در اشك

تنها در زندگي

2010-03-25T00:17:00.001+01:00

من

گم شده در خيالي دور

...

پيدا شدم

در سكون قرن ، در قحطي عشق و در عظمت تنهايي

پيدا شدم

در بودن و گاهي در روياي بودن تو ،‌در مه قدم زدن

پيدا شدم

در گم شدن

پيدا شدم

در دنياي ديدن و نخواستن

پيدا شدم

در دنياي گم شده ها

در دنياي بي خاطره

پيدا شدم

در رهايي

يدا شذم

در تنهايي

من پيدا شدم

در اشك هاي ديده نشده

عشق هاي بر زيان نيامده

در طنين كلمات شنيده نشده

در رويا

در خواستن

در رهايي

من پيدا شدم در رهايي

و اين رهايي

اين سبك وزني

ثمره بيست و شش سال وجود بود

...

4 فروردين 89

2010-03-13T00:40:00.000+01:00

...

خسته شدم از اين روح واقعيت گرايي

دلم مي خواد كسي رو دوست داشته باشم تا روحم آروم شه . آروم شه ، آروم بشه بشم مثل يك دختر

مثل يك دختر

هزار بار دوست دارم بگم

احساس مي كنم شدم مثل مجسمه ! مجسمه اي از مرداي قديمي ! كه همش همش همش تفسير توجيه مي كنن ! همش روزنامه مي خونن و از سياست و اقتصاد حرف مي زنن

از كنترل احساس ها مي گن و مدام تذكر مي دن

مريم ! حالم ازت بهم مي خوره !

شدم يك آدم دود گرفته خاكستري كه مدام داره آيه ياس مي خونه واسه زندگي خودش و همش از همه دنيا شاكيه

از همه بدتر

دلم تنگ شده واسه دختر بودن

واسه دختر ديده شدن

واسه مثل بقيه ها ناز كردن ، مثل جوون شاد و شنگول بودن

...

بايد اين لباس رو كند ! لباس بي رنگ بي تفاوتي رو

2010-03-02T23:22:00.002+01:00

نمي دونم
چي بگم
هيچ چيز
بهتره نگاه كرد

ص د ا ي م ك ن

2010-01-15T23:41:00.000+01:00

نمي دانم چه شد

نمي دانم خواب مي ديدم يا اكنون زندگي را خواب مي بينم

در ميان هوشياري و مستي ، در ميان اندوه در ميان اضطراب ...

خواب و بيداريم يكي گشت

اضطراب روزانه ام ، مرا به عمق روياهايم متصل مي كرد

...

صدايم كن

مرا بيدار كن

برايم گلي بياور سرشار از بوي خوش زندگي

بگذار تاپر شوم از عطر حيات

...

حباب شيشه اي خيالم را كه رنگي از اندوه به خود گرفته بشكن

رنگ اندوه و سكوت و نگاه

به من دوباره نشان ده نور را ، رنگ را ، صبوري را

و نگاه خيره مرا كه به دوردست هايي مات خيره شده

به سوي ذره اي از شادي اكنون بكشان

...

دلم تنگ است

براي روزهاي سرور

دلم از ياد برده

اشكم خشك شده

و تنها نگاه مانده

...

صدايم كن

دلم براي م . ر . ي . م تنگ است

دلم براي تو تنگ است

دلم براي كودكاني ها تنگ است

...

كمي برايم بگو از طنين رويا گونه محبت كه تمام دلخستگي ها را به دست باد مي داد

برايم بگو از عشق

برايم بگو از با تو بودن

برايم بگو

تا آب شود آن همه انجماد كنار قلب ناتوانم

...

تو را قسم به

تنهايي ماه

قسم به

سر در گريبان فرو رفته از سرماي روزهاي مقدس

صدايم كن

.....................................................

2010-01-10T01:49:00.000+01:00

در ادامه پايان ، آغاز مي كنيم زندگي را

2009-04-10T15:22:00.001+02:00

از تو با که سخن توانم گفت ؟ ای آرزوی همیشه که تو را به دست فراموشی سپردم ؟
...
یادت هست ؟
روزی
نگاهی
پناهی

از تو با که سخن توانم گفت ؟
ع
ش
ق
...
گفته بودم که غم دل ...
کجایی ای غم دل ؟
مرا تنها مگذار ...
آن کس که نان به اندوه نخورد و شب را به زاری سپری نساخت ... شما را نخواهد شناخت
ای نیروهای آسمانی ....

دلم برای آسمان پر ستاره ، دلم برای آسمان تنگ است
دلم برای اشک ها و لبخند ها تنگ است
تو را ...
؟
گفته بودم چو بیایی غم دل با تو بگویم
چه کنم که غم از دل برود چون تو بیایی ...
...
غم دل ، مرو ...
غم دل ، تنهایم مگذار ...
بی تویی ، سکون است ، بی تویی مرگ است ، مرداب است ...

از تو با که سخن توانم گفت ؟

2009-01-04T23:37:00.000+01:00

دلم برای خودم تنگ شده ، دلم برای تو تنگ شده . دلم برای اینکه بشینم حسابی باهات حرف بزنم تنگ شده . چون تو همون منی . همون منی که وقتی هیچ کی نیست ، وقتی خودم و خودت باهات حرف می زنم . اون وقته که از خودم با تو حرف می زنم . اون وقته که به تو قول می دم و اون وقته که باز یادم می ره .
باز دوباه کلی کار می یاد وسز و من همش نه فقط تو رو بلکه خودمو یادم می ره . چقدر دلم می خواد همش به یاد تو باشم . همش با تو حرف بزنم و همش به خودم قول بدم . همش جلو تو به خودم قول بدم . چقدر دلم می خواد هیچ چیز تو رو هیچ وقت از من دور نکنه . چقدر دلم می خواد هر وقت یادم رفت که باشم تو سکوت توی خودم تو یادم بندازی ، زود .
با تو همه رنگ های این سرزمین را آشنا می بینم
با تو همه انسان های این سرزمین را آشنا می بینم
با تو غربت معنا ندارد
با تو بیگانگی معن ا ندارد
با تو بی خودی معنا ندارد
با تو کینه منا ندارد
با تو مهربانی همسایه من است
با تو عشق خانه نشین دل من است
با تو گرما پیرامون من است
کاش می دیدم دستان گرمت را که پشتوانه من است
کاش زبانی می یافتم تا با آن از لطف تو سخن بگویم
کاش تو باشی
همیشه باشی
همیشه باشی
همیشه هستی

2008-10-14T21:45:00.000+02:00

كوك كو
كوك كو
هيچ جا جز قلبت جايي براي نگه داشتن رازهات نيست
كوك كو
كوك كو

2008-05-17T16:42:00.000+02:00

خدايا
مهربانم
خداي مهربانم
اين بار مينويسم براي تو
براي مهرباني هايت
و مي نويسم تا به ياد داشته باشم
تا هميشه ، تا هر گاه كه هستم
و مي دانم باز خوشي هايي و باز ناراحتي هايي در پيش است
براي تو مي نويسم
اگر چه در درونم تو را مي خوانم
اگر چه درونم از تو پر است
اگر چه لطف و مهرباني ات را همواره حس كرده ام
و اگر چه هر گاه به تو مي انديشم شادي درونم را فرا مي گيرد
آن هنگام كه با تو سخن مي گويم
آن هنگام كه سخنانت را مي خوانم
و اين بار رنگ سفيد را جايگزين سياهي هاي كاغد خواهم كرد
و سياه را مغتنم مي شمارم ، زيرا از درونش سفيدي را يافتم
هر سان كه بزرگتر و بزرگتر مي شود غم ها و شادي هايم نيز عميق تر مي شوند
آي زندگي
آي زندگي
رنگ آشناي چهره ات پيداست
آي زندگي
آي زندگي
طعم شيريني ات پيداست
طعمي كه از غنا پر است
من تو را دوست مي دارم و خود را خود مي بينم
جدا از وابستگي ها و براي اين رهايي مي ستايمت
و مهربان يگانه من
كه هر چه دارم از اوست
همراهم خواهد بود
همراهم خواهد بود
و مهربان يگانه من
درماني براي تمام دردهايم بود
و مرا رها كرد
و چه شيرين است آن گاه كه بند ها را مي گشايي
و چه دل انگيز است كه دنيا را بدون تعلقاتش بخواهي و از آن لذت ببري
....
ستايشي از آن تو باد كه از درون درون وجودم بر مي خيزد
و تنها تو سطاوار آن خواهي بود
ستايشي براي تو و تمام مخلوقاتت
ستايشي همچنان خودت بي همتا از ان تو باد

زخم خونينم اگر به نشود ، به باشد ................... خنك آن زخم كه هر لحظه مرا مرهم از اوست
غم و شادي بر عارف چه تفاوت دارد ..........................ساقيا باده بده شادي آن كاين غم از اوست

2008-05-09T23:26:00.000+02:00

خوب ، گذشت
گذشت آن طوفان سهمگيني كه بزرگش كرده بودم ، گذشت ان حرف هاي ناگفته كه بر دل سنگيني مي كردند و هنگامي كه گذشتند و بر زبان آمدند ، دانستم جز حرفي بيش نبود
...
و آن هنگام كه سخن ، هر چند بي ارزش كه تو در درونت بزرگ كرده بودي ، بر زبان جاري شود ، آن هنگام خواهي ديد سنگيني وزني سبك را به دوش مي كشيدي
و آن هنگام بيشتر خواهي دانست زندگي بازي كودكانه اي بيش نيست و تو در اين بازي ، بايد فرياد بزني و بخندي و اگر جز اين باشي سنگيني چيزي سبك را حس خواهي كرد ...
چون هيچ گاه سخني را در درونم حفظ نكرده ام ، و خواتم سكوتي را بيازمايم ، آن قدر بغض شدند و يغض شدند و بغض شدند كه نفس كشيدن را برايم دشوار ساختند . گويا درونم جايي براي نگه داشتن سخن ناگفته ندارد و بي تاب خواهد شد .
سخناني كه پس از رها شدنشان به بي ارزش بودنشان بيشتر پي خواهد برد
و ما به اين دنيا پا نهاديم
و زندگي را هر يك گونه اي ديديم
و هر بار كه نگاهش كرديم و هر بار به گونه اي تعبيرش كرديم
و سخن رانديم و سخن رانديم و كم انديشيديم
به آن چه مي گذرد
به آن چه گذشت
به آن چه خواهد گذشت
به تغيير
به پرواز
به من ، به تو ، به دوستي ،‌به محبت
و آن ها فقط حرف نبودند ، بلكه معناي زندگي بودند
معناي آن چه من و تو در آن بوديم
معناي آن چيزي كه در آن غوطه ور گشتيم

آن چه كه يافتم اين بود
بايد در زندگي غرق شد . غرق نشد
بايد دل نبست
و صبور بود
و نگاه كرد و لبخند زد
و گاهي هم اشكي چشمانت را زلال تر كند
...
در هر گاه به اين جمله شاملو خواهد انديشيد
فرصت كوتاه بود
و سفر جانكاه
اما يگانه بود
و هيچ كم نداشت.
واقعا هيچ چيز كم نداشت ...

2008-04-16T18:37:00.000+02:00

در هستي ام نيستي را مي جويم ...
اي بادهاي سرد ، از من بگريزيد ... از من بگريزيد
اي سياهي اين صفحه اكنون جايي براي انباشتن لحظه هاي تلخ من شده اي ...
اي سياهي مرا در خود فرو ببر اما نگذار نظاره گرت باشم
اي سياهي مرا در خود ذوب كن ، له كن ، بگردان و بچرخان ، اما روزي سفيدي را نشانم ده
سفيدي كه ديدنش را آرزو دارم
آرزو دارم
آرزو دارم
آرزويي كه در روياهايم ديدنش را با ديگري به تماشا نشسته ام
...

2008-04-05T23:10:00.000+02:00

الا اي پير فرزانه
الا اي پير فرزانه
الا اي پير فرزانه
الا اي پير فرزانه
مكن منعم ز ميخانه
كه من در ترك پيمانه
كه من در ترك پيمانه كه من در ترك پيمانه
دلي پيمان شكن دارم
دلي پيمان شكن دارم
دلي پيمان شكن دارم

2008-04-01T19:21:00.000+02:00

كاش مي شد دردها را فرياد كرد
و هر فريادي پس از رها شدن به آغوش كوه ها و آسمان ها پناه مي برد
...
كاش سنگيني دردها را ثانيه ها ، دقيقه ها ، ساعت ها ، روزها ، سال ها و قرن ها به دوش نمي كشيديم
مي خواهم فرياد كنم
مي خواهم با تمام وجود ، دردم را فرياد كنم تا در هوا رها شود
تا از من بگريزد
تا فراموش كنم دردم را همچون شوقم
كاش مي شد بازگشت
كاش مي شد پاك كرد
كاش مي شد ، دوباره ايمان آورد
به عشق
به وا‍ژه نامانوس و غريب عشق
كاش مي شد در تصوراتي كودكانه و شاد باقي ماند
كاش مي شد ، شادي ناگهان به استقبالت بيايد
شادي وصف ناپذير
كه ديگر نمي دانم آن را بايد در " چه " جستجو كنم
كاش مي شد اين درد از من بگريزد
كاش مي شد اين درد را از وجودم بكنم
دردي كه همچون زهري تمام بدنم را فرا گرفته
...
كاش مي شد

2008-04-01T12:52:00.000+02:00

امسال تولدم رو در شهر ياسوج گرفتم و شروعي متفاوت از سال هاي ديگه بود . سال هاي پيش اونقدر ذوق و شوق داشتم كه از يك هفته قبلش به همه مي گفتم و پيام هاي تبريك همه هم كلي شادم مي كرد . امسال ولي به بي تفاوتي گذشت . نمي دونم چرا اين همه شوق ناپديد شده بود . 24 سالگي
شايد به خاطر 24 سالگي بود
اي لحظه شگفت عظيمت
...
به شوق و شور نشون ندادن عادت كردم . نه اين كه ناراحت باشم از اين قضيه . نمي دونم اسمش رو بزرگ شدن بذارم يا چيز ديگه .
ولي هر چي كه هست ، همه چيز خاكستري است
نه سياه و نه سفيد
منتظر اتفاق خاصي هم نيستم چون اين دنيا با نشون دادن اتفاقات و خوشحالي هاي دلفريبش در نهايت به آدم مي خنده .
و من از قهقهه سر ندادن ناراحت نيستم .
فقط لبخند مي زنم .
لبخندي تلخ يا لبخندي شيرين .
شايد جزوي از جريان زندگيم باشه ولي خوب احتمالا مثل همه چيز در دنيا
" اين نيز بگذرد "

2008-03-20T23:31:00.000+01:00

من به گذشته مي نگرم
چه سخت است به گذشته نگريستن
مي خواهم فراموش كنم ، مي خواهم هيچ چيز را به خاطر نياورم
ولي انگار تكرار افكار جزئي از وجودم شده
انگار
...
انگار امشب آن چنان قلبم سنگين است
كه توان نوشتن نيز ندارم
...

2008-03-15T23:12:00.000+01:00

آيا درست است براي كساني كه خود چيزي را مي خواهند و تو مي انگاري كه آن مضر آن هاست ، اندوهگين شوي ؟
آيا تو خود سزاوار تشخيص هستي ؟
آيا نمي انگاري كه همه چيز در اين دنيا نسبي است ؟
آيا بد و خوبي وجود دارد؟
كه مي گويد من مي فهمم ؟؟ آيا اين انديشه و گمان اشتباه من نبود كه مرا به اين جا كشاند‌؟
آيا تصوراتي كه از نيك . بد داشتم اشتباه نبوده است ؟‌ چه همگان طور ديگري مي انگارند ؟!
آيا اگر همگان طور ديگري انگارند تو باز ايمان خود را نگاه خواهي داشت ؟؟
آيا اگر تمام دنيا بگويند حقيقتي صحيح است و تو ايمان داشته باشي كه آن نادرست است به ايمان خود باز محكم چنگ خواهي زد ؟
اگر تمام دنيا بخواهند به گونه اي ديگر بينديشي به آن تن خواهي داد ؟
...
آيا من درست مي انگارم ؟

2008-03-14T20:46:00.000+01:00

امروز به امام زاده حسين رفتم.
احساسي متفاوت از هميشه داشتم. احساس آرامش به جاي ترس جايگزين شده بود
ديشب خواب ديدم باران مي باريد.
ديشب خواب ديدم مرده بودم و باران مي باريد
ديشب باران تندي در خوابم مي باريد
از مرگ نمي ترسم
بنا به زنده ماندن بود و آن وقت عموجان را خواب ديدم با همان لبخند هميشگي بر لب ، همان چهره اي كه از او به يادگار دارم
من زنده شده بودم و او مرده بود
با باران تند به زندگي بازگشته بودم
خدايا
چقدر خواب زنده شدن مي بينم
در حرف هاي من نوميدي نيست
در سخنان من سوالي عظيم پيداست
سوالي مبهم
سوالي از زندگي
بايد بود
بايد بود و جستجو كرد
...

2008-03-12T14:37:00.000+01:00

اين جا مكاني است براي قلبم تا باز گويد پريشاني هايش را بي آن كه در بند چيزي باشد ...
اين جا مكاني است كه يك انسان از هبوط خويش در اين خاك سخن خواهد راند
اين جا مكاني است تا باز گويم هر آن چه بر من گذشت و خواهد گذشت
اين جا دريچه اي براي قلب من است
...
و نخستين روز به خاك هبوط كرديم....